(de) Druppel
notebook 1 (de) Druppel

Eerst is er een klein stroompje. Niet als een beginnende rivier, waar aan alle kanten stroompjes bij komen, om zo een grote kolkende waterpartij te vormen. Nee, het is een enkelvoudig stroompje, een druppeltje haast, dat bijna sierlijk haar oorsprong verlaat, en traag naar beneden zakt.
Daar gaat ze. V. van P. Ze wil graag anoniem blijven en dus noemen we haar niet bij haar volledige naam. V. voelt zich bevrijd, en is voorlopig niet van plan om haar nieuwe status op te geven.

Na een tijdje voorzichtig te hebben gedruppeld, voelt V. haar kracht toenemen. Vanuit een diepe oorsprong wordt ze breder, sterker, en begint nu echt te stromen. Harder en harder. Ze verdeelt zich in verschillende stroompjes die alle richtingen op gaan, nog altijd vanuit die éne plek, binnenin. Er zijn obstakels die haar tegen proberen te houden. Ze zijn kansloos. V. kolkt er overheen. Meer, en meer en meer. Het kan haar niet schelen hoe er over haar gedacht wordt. Sterker nog, als men lief en bezorgd is, gaat ze nog harder stromen.

Tijden kolkt ze door, met af en toe een kleine pauze. Haar omgeving haalt dan opgelucht adem om vervolgens tot de ontdekking te komen dat er te vroeg is gejuicht.
‘Wat te doen?’ vraagt men elkaar in lichte paniek. ‘Hoe deze kolkende rivier te stoppen?’
Hulp wordt geboden, schouderklopjes gegeven, harde woorden ingezet. Vooralsnog lijkt niets effect te hebben. Haar negeren blijkt ook niet te helpen. Zal ze ooit nog stoppen? Zal haar bron ooit opdrogen?

En dan is het stil. Op. Er stroomt niets meer. Er steekt een licht lentebriesje op. Vogeltjes beginnen voorzichtig te fluiten, heel sereen.
Het moest gebeuren, en nu is het klaar. V. blijft, in haar oorsprong, maar ze is zachter geworden, en rust.

Share on facebook
Share on linkedin

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *