Onhandig

Vorige week ben ik gevallen, tijdens het sporten. Onhandig zul je denken, en dat is het ook. Tennissen terwijl er een hele rij sportmaterialen achter je ligt is nu eenmaal geen bijster slimme actie. Eén stap naar achter, op een dik touw, en ik ging op mijn plaat. Met mijn hand ving ik mezelf op en knak zei mijn pols. Gebroken. Hup naar de eerste hulp. Zes uur, vijf foto’s, een scan, en pak ‘m beet acht verpleegkundigen en artsen later plofte ik thuis op de bank. Een beetje bibberig en met een flinke dosis pijnstillers in mijn mik.
Mijn mantelzorger Rick stond in de houding om me te voorzien van alle dingen om mijn situatie aangenaam te maken. Kopjes thee, chocola, een lekkere maaltijd, een kussentje om mijn arm op te leggen, en de afstandsbediening naast me voor het betere netflixen. Best te doen toch? Niet dus! Had ik al vertelt dat het mijn linker pols is? En dat ik links ben? En dat ik met mijn rechter artrose-hand nog geen deuk in een pakje boter sla? Ik ben dus letterlijk ON-handig.

Een kleine greep uit de dingen die ik allemaal niet kan: Mijn sokken aan krijgen. Mascara aanbrengen. Mijn haar föhnen. De sleutel in het slot krijgen. Baby’s dragen (echt niet leuk, met twee kleinkinderen). Mijn jas dicht ritsen. Veters strikken. Mijn riem vast maken. Een broodje doorsnijden en besmeren. Thee in een thee-ei krijgen. Een paraplu en mijn tas tegelijk dragen als het regent en het gips niet nat mag worden. Fietsen. Soep eten. Auto rijden. Mijn muis bedienen. Schrijven.
Alle dingen die je dagelijks zonder na denken doet zijn zo goed als onmogelijk geworden. Aankleden is een expeditie, huishoudelijke taken zijn onmogelijk, wat ik dan weer niet zo erg vind, en werken is behoorlijk nutteloos omdat ik overal een ander voor op moet laten draaien.
Maar het allerergste: ik kan niet tekenen. Mijn hoofd loopt over. De creatieve ideeën stapelen zich op maar kunnen er niet uit! Ik word er onrustig van, en de grootste horror-scenario’s borrelen naar boven. Over nooit meer kunnen tekenen. Over blijvende schade. Onzin natuurlijk, maar ik sta nu eenmaal niet bekend om mijn positieve instelling. Gelukkig kruipt het bloed waar het niet gaan kan, dus zal mijn creativiteit zich voorlopig op een andere manier manifesteren. Via m’n toetsenbord. Met mijn rechter wijsvinger typ ik dit stukje. Lang leve backspace voor iedere verkeerd aangeslagen letter.
Onhandig. Het einde van de wereld? Nee. Pijnlijk en beperkend? Dat zeker. Ik zal ‘t er mee moeten doen.
Tot over een week of zes.

Share on facebook
Share on linkedin

Doe mee met de conversatie

11 reacties

  1. Ga gewoon lekker door met je biografie Pauline!!😉
    Je schrijft geweldig…heerlijk die humor en dat cynisme.
    Zit hier in mezelf te gniffelen op de bank.
    Maar…ik heb met je te doen.
    Wens je dan ook heel veel sterkte en beterschap!
    Liefs van…
    Hanneke 🌹🍀❤

  2. Oooh..Pauline niet leuk! Beterschap en niet te vlug weer willen laat het goed genezen 😘 groetjes Yvonne en Bert

  3. Je lijf roept. . Halt Pau. ..ff geen
    Leuke dingen. ..alleen au ..au hartstikke
    L. … voor je
    Je ideeën op een spraakrecorder plaatsen is een optie. …
    In iedergeval. ..
    BETERSCHAP ..
    DIKKE KNUFFEL mee. ..

  4. Oeps dat is niet👋ig.
    Hoop dat de breuk niet al te gecompliceerd is en dat het goed geneest. ‘Elk nadeel heb zun voordeel’. Nu je niet kunt tekenen is het helemaal mooi dat je wel kunt schrijven oftewel typen.
    Krijgt dat stukje even helemaal de aandacht.
    Ik wens je een goed herstel ..goeie zorg heb je al..zo te horen. Sterkte en veel schrijfplezier👍
    Groetjes Suzie

  5. Op de 1e plaats, was het je eigen rommel op de grond? Zo niet, stel het schoftentuig dat de rommel liet slingeren aansprakelijk. Op de 2e plaats, laat Rick je goede tekenideeën noteren. Kun je later uitwerken. Op de 3e plaats kun je Rick je stukjes dicteren. Op de 4e plaats; leuk stukje! Op de 5e plaats; geniet van de weken waarin je al je slaven voor je kunt laten ploeteren.

  6. Och Pauline
    Wat heb ik met je te doen.
    Ik kan me denk ik wel een beetje voorstellen hoe dat voelt.
    Want zoals mijn opa altijd zei: een paardebek en een vrouwenhand mogen nooit stil staan.🤣🤣🤣
    Heel veel sterkte. 💐💐💐

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *